EXW، FOB و CIF
سه شرطِ پرکاربردِ اینکوترمز و تفاوتِ آن‌ها.
تعریف
EXW (تحویل در محلِ کار) کم‌ترین تعهدِ فروشنده است؛ FOB (تحویل روی کشتی) ریسک را در بندرِ مبدأ منتقل می‌کند؛ CIF (هزینه، بیمه و کرایه) فروشنده را موظف به پرداختِ کرایه و بیمه تا بندرِ مقصد می‌کند اما ریسک همچنان در مبدأ منتقل می‌شود.
کاربرد در عمل
FOB و CIF فقط برای حملِ دریایی مناسب‌اند؛ برای کانتینر یا حملِ هوایی از FCA/CPT/CIP استفاده کنید.
نکاتِ کلیدی
- در CIF ریسک در مبدأ منتقل می‌شود هرچند فروشنده کرایه می‌دهد.
- FOB/CIF برای کالای کانتینری توصیه نمی‌شوند.
راهنمای عملیِ این موضوع
برای تبدیل «EXW، FOB و CIF» از یک مفهوم به تصمیم اجرایی، این ترتیب را دنبال کنید:
- 1
نوع حمل و نقطه واقعی تحویل را مشخص کنید.
- 2
توان هر طرف در انجام تشریفات و خرید حمل را بسنجید.
- 3
هزینه و ریسک هر گزینه را روی خط مسیر علامت بزنید.
- 4
قاعده منتخب را با محل دقیق در قرارداد و قیمت درج کنید.
اطلاعاتی که باید آماده کنید
- روش حمل
- محل دقیق تحویل
- توان طرفین در گمرک و خرید حمل
خطاهای رایج
- فرض اینکه اینکوترمز مالکیت را منتقل می‌کند
- استفاده از FOB برای هر نوع حمل
- حذف نام محل یا سال نسخه
نوشتن «FOB China» مبهم است؛ «FOB Shanghai Port, Incoterms 2020» روشن‌تر است، هرچند برای کالای کانتینری که پیش از بارگیری تحویل پایانه می‌شود معمولاً FCA باید جدی بررسی شود.
مقررات، نرخ‌ها و رویه‌های اجرایی ممکن است تغییر کنند؛ پیش از اقدام، اطلاعات همین پرونده را با منبع رسمی و متخصص مرتبط کنترل کنید.