قراردادِ فروشِ بین‌المللی
سندِ اصلیِ تعهداتِ خریدار و فروشنده و بندهای کلیدیِ آن.
تعریف
قراردادِ فروشِ بین‌المللی توافقی است که مشخصاتِ کالا، قیمت، شرطِ اینکوترمز، روشِ پرداخت، زمان و محلِ تحویل، گارانتی، قانونِ حاکم و شیوه‌ی حلِ اختلاف را تعیین می‌کند.
کاربرد در عمل
در نبودِ قرارداد، اثباتِ تعهدات در اختلاف دشوار است؛ حتی پیش‌فاکتورِ امضاشده می‌تواند نقشِ قرارداد را ایفا کند.
نکاتِ کلیدی
- قانونِ حاکم و مرجعِ حلِ اختلاف را صریح تعیین کنید.
- بندِ فورس‌ماژور را جدی بگیرید.
- اینکوترمز و نسخه‌ی آن (۲۰۲۰) را ذکر کنید.
راهنمای عملیِ این موضوع
برای تبدیل «قراردادِ فروشِ بین‌المللی» از یک مفهوم به تصمیم اجرایی، این ترتیب را دنبال کنید:
- 1
پیشنهاد تجاری و مشخصات فنی را یکپارچه کنید.
- 2
تعهد، زمان، سند اثبات و پیامد نقض هر بند را تعیین کنید.
- 3
قانون حاکم، داوری، زبان معتبر و ابلاغ‌ها را مشخص کنید.
- 4
نسخه امضاشده و ضمائم را کنترل و نگهداری کنید.
اطلاعاتی که باید آماده کنید
- مشخصات و معیار پذیرش کالا
- شرایط پرداخت و تحویل
- کشور طرفین و سازوکار حل اختلاف
خطاهای رایج
- کپی قرارداد نامرتبط
- تعارض میان متن اصلی و پیوست فنی
- نامشخص‌بودن قانون حاکم و مرجع اختلاف
عبارت «تحویل سریع» قابل سنجش نیست؛ «تحویل به حمل‌کننده تا ۳۰ روز پس از پیش‌پرداخت، با جریمه یا حق فسخ پس از مهلت مشخص» قابلیت اجرا و اثبات بیشتری دارد.
مقررات، نرخ‌ها و رویه‌های اجرایی ممکن است تغییر کنند؛ پیش از اقدام، اطلاعات همین پرونده را با منبع رسمی و متخصص مرتبط کنترل کنید.